Πρόκειται για την πρώτη εντός του 20ού αιώνα επανέκδοση του Αναστασιματαρίου Πεέτρου και Ιωάννου. Το σημαντικότατο αυτό έντυπο ξαναεκδόθηκε στερεότυπα το 1914, ως δεκάτη έκδοση, από το πατριαρχικό τυπογραφείο, που υπήρξε και η τελευταία μουσική έκδοση αυτού του τυπογραφείου. Αργότερα, και εφ᾽ όσον το βιβλίο είχε ήδη γίνει δυσεύρετο, ξαναεκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Στυλιανό Ρηγόπουλο το 1933 «μετ᾽ ἐπιμελοῦς τροποιήσεως καί προσαρμογῆς». Το ίδιο έτος η Αδελφότητα Θεολόγων «Ζωή» (βλ. αρ. Χατζηθεοδώρου Β126), με πρότυπο την έκδοση του 1914, αλλά με σχετική αφαίρεση ύλης (αφαιρέθηκε η ακολουθία του Ακαθίστου, η ακολουθία της Μικρής και Μεγάλης Παράκλησης, το μάθημα «Τόν ἥλιον κρύψαντα» και οι καταβασίες «Ἀνοίξω τό στόμα μου» σε διπλό χρόνο του Ιωάννη Πρωτοψάλτη) και μικρή αναδιάταξη της ύλης του –τα Εωθινά Δοξαστικά πήγαν όλα στον οικείο ήχο– το ανατύπωσε στερεότυπα ως Αναστασιματάριον Πέτρου και Ιωάννου και με περισσότερες από 20 μέχρι σήμερα στερεότυπες επανεκδόσεις (στις πιο τελευταίες σημειώνονται οι τρίσημοι ρυθμόι με κάθετες διαστολές). Το 1971, 1982 και 1986 επανεκδόθηκε φωτομηχανικά από την έκδοση του 1905 από τον εκδοτικό οίκο Μιχ. Πολυχρονάκη. Επίσης ξαναεκδόθηκε φωτομηχανικά και από τον μοναχό Ανδρέα Θεοφιλόπουλο το 1983, με σήμανση των μετρικών ποδών, των μελών του.
Βιβλιογραφία: Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, Βιβλιογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής, τόμ. Β´ (2018), αρ. 30, σ. 40-41.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου